Koń to ssak z rzędu nieparzystokopytnych i z rodziny koniowatych. Początek tejże rodzinie dał Eohippus, który żył przed 60 do 40 milionami lat w Ameryce Północnej i Eurazji. Był on niewielkiego wzrostu (od 25 - do 40 cm wysokości w kłębie – miara konia), miał pięciopalczaste kończyny przednie, a żywił się głównie liśćmi. Kolejnymi jego następcami byli: Mesohippus; Miohippus; Meryhippus; Pliohippus – którego wzrost odpowiada dzisiejszemu kucowi, miał już wykształcone kopyta oraz Equus – który żył przed około 2 – 1 milionami lat temu i był pierwszym z koni, a od niego wywodzą się: osioł, zebra i koń domowy. Bezpośrednimi przodkami konia były natomiast prawdopodobnie: koń Przewalskiego oraz tarpan.

Początkowo koń był wykorzystywany w celach pociągowych, a obecnie wyparty przez pojazdy mechaniczne, służy głównie w celach rekreacyjnych. Konie różnią się od siebie pokrojem, czyli opisem kształtu i sposobu uformowania ciała, głównie ze względu na rasę lub typ. Mały kuc szetlandzki ma krótkie, mocne nogi pomagające mu przeżyć w jego naturalnym środowisku. A szlachetny koń pełnej krwi angielskiej, posiada długie, smukłe kończyny przystosowane do rozwijania dużych szybkości. Dlatego nie ma wzorca idealnego pokroju dla wszystkich koni.

Koni nazywa się w zależności od wieku i tak: sysak – to młody koń do około 6 miesiąca życia, który odżywia się głównie mlekiem matki; odsadek - młody koń odłączony już od matki; źrebię – to młody koń poniżej 1 roku; klaczka to samica konia w wieku 1-3 lat (a ogierek to samiec konia w tym samym wieku); klacz lub kobyła to samica konia powyżej trzeciego roku życia ( a ogier to samiec konia w tym wieku).