Wyhodowano wiele ras koni. Najpopularniejszy podział wymienia: rasę czystej krwi arabskiej, oraz pełnej krwi angielskiej. Innym, równie popularnym podziałem koni, według ich ras jest podział na rasy: gorącokrwiste: czysta krew arabska, pełna krew angielska, angloarab, angloarab shagva, koń śląski, koń wielkopolski, koń małopolski, koń fryzjerski, koń lipiański oraz quarter horse, zimnokrwiste: sire, polski koń zimnokrwisty, perszeron, koń szlezwicki oraz clydesdale, karłowate – kuce: kuc szetlandzki, koń huculski, haflinger oraz koń fiordzki oraz pierwotne: koń Przewalskiego, tarpan, konik polski oraz mustang.

Konie arabskie żyły na półwyspie arabskim już 2 tysiące lat przed naszą erą. Za czasów Mahometa, w VII wieku, hodowla tych koni przybrała szerszy zakres i zaczęła się rozwijać, a Arabowie zaczęli dużą wagę przywiązywać do pochodzenia konia i jego dzielności. Wówczas to pospolite rasy zostały nazwane „kadisz”, a szlachetne czystej krwi – „asil”. Do najbardziej znanych ras arabskich zalicza się ród saklavi, które charakteryzują się pięknem, szlachetnością oraz efektywnym ruchem. Obecnie w Arabii hodowla koni tej rasy przestała mieć tak ważne i kultowe znaczenie, z klei rozwinęła się w innych krajach świata. Hodowla koni czystej krwi arabskiej w Polsce rozwinęła się na początku XVII wieku, a pierwszym jej miejscem stała się stadnina w Janowie Podlaskim. W związku z ogromną popularnością tych koni, w 1970 roku powstała Międzynarodowa Organizacja Hodowli Koni Arabskich, wówczas dla tej rasy przyjęto określenie – „czysta krew arabska”, ustalono symbol - „oo” oraz przyjęto, iż imiona koni pisze się kolorem niebieskim.

Koń pełnej krwi angielskiej to koń przybyły do Wielkiej Brytanii w XVII wieku, nazywany inaczej folblutem lub anglikiem. Tę rasę charakteryzuje lekka budowa ciała, sierść o delikatnym, krótkim włosie oraz dowolnej, ale jednolitej maści. Charakterystyczną cechą jest skośnie położona łopatka, która umożliwia większą szybkość w galopie. Konie tej rasy są doskonałe w gonitwach; na krótkich dystansach mogą osiągać prędkości 70 km/godz., dlatego też sprawdzają się w sportach takich jak wyścigi. Symbol tej raty to – „xx”.

Konik huculski – to prymitywna rasa koni, cechujących się spokojem, łagodnością, a przy tym bystrością i odwagą. Konie te powstały dzięki doborowi naturalnemu w surowym klimacie i ciężkich warunkach górskich, wymagających sprawności, wytrzymałości i żywienia się ubogą paszą, a ich nazwa pochodzi od górali ruskich - Hucułów - zamieszkujących wschodnią część Karpat. Stanowią jedną z najstarszych ras w Polsce; ich pierwsza zorganizowana hodowla rozpoczęła się w 1856 roku w Łuczynie, a Związek Hodowców Koni Rasy Huculskiej został powołany w 1925 roku. Konie rasy huculskiej idealnie nadają się do hipoterapii oraz górskiej turystyki konnej.

Konik polski - konie te są prymitywną rasą koni kształtującą się w surowych warunkach naturalnych i wywodzącą się od Tarpana. Do 1786 roku zamieszkiwały okolice Puszczy Białowieskiej, kiedy to wyłapano je i umieszczono w zwierzyńcu. Natomiast pierwszą zorganizowaną hodowlę koni rasy konik polski rozpoczęto dopiero po I wojnie światowej. Konie tej rasy są wytrzymałe, bardzo dobrze wykorzystujące paszę, a także odporne na trudne i niesprzyjające warunki oraz choroby. Dzięki dodatkowym cechom, jakimi są: bardzo dobry, spokojny charakter oraz niski wzrost wykorzystywane są one najczęściej jako wierzchowce dla dzieci i młodzieży oraz w hipoterapii.

Koń Przewalskiego – to jedyny dziko żyjący (w Mongolii i Chinach) gatunek konia. Został on tak nazwany na cześć rosyjskiego odkrywcy. Rasa ta przypomina konia domowego, od którego odróżnia go krótka, stojąca grzywa oraz brak grzywki na czole. Na początku XX wieku wiele koni tej rasy schwytano i umieszczono w ogrodach zoologicznych.